In 2021 maakte Anthony als duo met Maarten Heijnens een eerste professionele voorstelling, Heartscore, waarin de lichamen van het tweetal, gedirigeerd door het ritme van elkaars hartslag, meer en meer met elkaar verweven raakten. Het was, net als hun eerdere samenwerking Breathing Piece, een ‘fysieke partituur’, een onderzoek naar het lichaam als instrument. Uiteindelijk vervolgde Anthony zijn makerschap alleen en zette in 2022 zijn eerste stappen in zijn onderzoek naar het zelfloze lichaam.

Anthony richtte zich in zijn PLAN-jaren volledig op dat zelfloze lichaam: het idee dat wij mensen in wezen geen ‘vaste kern’ hebben, maar dat identiteit een spiegelspel is dat niet gestopt gespeeld moet worden. Anthony: “Ik zie het lichaam niet als ‘wie’, maar als ‘hoe’. Hoe komt het lichaam op ons over? Hoe verschijnt het lichaam aan ons? En hoe kunnen we dit lichaam zo manipuleren dat het voorbij zichzelf lijkt te reiken? De vraag voor mij luidt: hoe kan het lichaam ervaren worden?”

Naast zijn onderzoek naar het zelfloze lichaam maakt Anthony onder het mentorschap van DansBrabant en in samenwerking met residentiepartner en coproducent Veem House for Performance nieuw werk dat zich toespitst op basgeluid. Ook hierin staat het lichamelijke centraal: hoe beïnvloeden of sturen de basgeluiden zowel de ruimtelijke atmosfeer als de lichamelijke gewaarwording? In dit kader maakte Anthony eind 2023 crowdkill. Omringd door vier mega subwoofers zoekt performer Evangelos Biskas de grenzen van zijn lichaam op. De intense bas bouwt samen met een soundscape van instrumentale melodieën, omgevingsgeluiden en live-lichaamsgeluiden een ruimte waarin niets meer zeker is.

In 2024 intensiveert hij zijn onderzoek met onder meer een residentie bij het Europees Keramisch Werk Centrum.

In 2025 komt Anthony van Gog met The quiet, een kwartet op het grensvlak van dans, geluid en lichtontwerp. Vier performers liggen op een podium op ooghoogte. Publiek rondom. Onder ieder lichaam een microfoon die het contactgeluid versterkt, individuele zendmicrofoons vangen hun adem en stemgeluid. De bewegingen vertrekken vanuit extreme spierspanning.
Hebben de lichamen last van koorts of zijn hun bewegingen korte, hevige spasmes? Dromen ze? Zien we ze geboren worden of juist sterven? Verkeren ze in extase of hebben ze juist pijn? Maken ze willekeurig geluid of creëren ze samen eenzelfde ritme? Met The quiet vertrekt Anthony waar hij met crowdkill stopte.

PLAN over Anthony van Gog

“Al tijdens de ontwikkeling van Heartscore, die deels bij ons in huis plaatsvond, zagen we hoe Anthony’s uitgangspunt van het zelfloze lichaam zich langzaam vormde. Fascinerend, uitdagend, verfrissend. Waar in eerdere projecten van Anthony het lichaam vooral instrument was – statisch en in zichzelf gekeerd – komt het lijf nu in beweging en treedt naar buiten. Anthony zoekt naar een eigen bewegingstaal die voor hem de essentie van het zijn raakt: een lichaam zónder kern, zonder core wellicht – dat alle kanten op gaat, overloopt, overvloeit, zich ontvouwt en weer dichtklapt – dat alles kan zijn en ook niets. We hebben Anthony leren kennen als een even bedachtzame als oorspronkelijke maker. Iemand voor wie woorden belangrijk zijn – en de vloer zijn spreekbuis. Dáár laat hij de bastonen grommen en trillen de ingewanden van de toeschouwers mee. We kijken enorm uit naar de samenwerking met Anthony.”

Nienke Rooijakkers, artistiek leider DansBrabant

De pers over Anthony van Gog

“The quiet is spektakel op microniveau; een siddering door een vinger zet je al op scherp. Confronterend, zo voelt het ook. De lichamen die schokken, trillen, over het harde oppervlak van het platform schuren. Wij denken vaak dat we belangwekkende wezens zijn, maar meer dan een zak zacht weefsel zijn we niet.” ★★★★

Mina Etemad over The quiet in de Volkskrant